بسم رب الحسین

سلام

امام حسین "ع" در مذمت کینه توزان چنین فرمودند :

آنان که دوستشان می دارم رفتند ، و من(تنها و بی مونس) در میان کسانی مانده ام که دوست ندارم.

در میان آنان که می بینم پشت سر ناسزایم گویند ، با اینکه من هیچ بدی از آنان نمی گویم.

(تا می توانند) از پی تباهی منند، با اینکه (خیر) کارشان همان است که من سروری کنم.از روی (کینه ) و خشم به سوی فلاکت می خزند با اینکه آن ،روشی است که من نیاموخته ام.

می بینند که مگسهای شر پیرامون من آوا می دهند و آنها را از من نمی رانند.

وهرگاه کینه ی سینه ها (فرونشیند و ) خاموش شود آنان پیوسته آن را شعله ور می سازند.

چرا به (دریافتهای) عقل خود اعتنا نمی کنند؟! چرا به زلال اندیشه ی خود برنمیگردند؟!آیا نمی بینند که نتیجه ی ناخوشایند کار آنها بر آنان می جهد (وشتاب می گیرد)؟!

پروردگارم مرا بس است که تا از او پروا دارم او مرا کفایت می کند،و گردنکشی هم آنان را بس است.

و کم است آنان که بر او سرکشی می کنند ،خدا، کفایتشان نکند (و آنها را به خود وانگذارد).

********************

........و آنان که گمان می کنند ،می توانند شیعه را به انزوا کشانند و مسلمانی را عقیم کنند بدانند که تا خون حسین در رگ زمان جاری است و فریاد هیهات من الذلة شعار واحد مسلمانان ، "کلمة لا اله الا الله حصنی " و اینک این نه شیعه که دنیای اسلام است که چون سیلی عظیم  می خروشد تا در رکاب مولایشان صاحب امر بنیان ظلم و جور را فرو ریزد ............

*******************

....و چه زود گذشت.سعادتی نصیبم شد تا پس ازمدتی مدید زائر بارگاه کریمه ی اهل بیت شوم و این قلب گر گرفته را به آب نگاه نازنینش فرو نشانم.اما با این مصیبت چه باید کرد؟؟؟!!!!خانه ی دل ماتم کده است و عبور تصاویر از ذهن خشم آفرین.خشمی که می خواهد سر به عصیان گذارد ،مشت شود ،تیغ شود، گلوله شود و بر سینه ی هتاکان فرود آید ......

و در این دیدار چه زیبا بود خاطره ی دوستانی که هرگز از یاد نمی رفت، طاهره ،معصومه و لیلا.اگرچه با شما نگفتم اما یادتان همراهم بود ،از جانبتان زیارت کردم .تا که قبول افتد و چه در نظر آید.

اللهم عجل لولیک الفرج

در پناه خدای علی