آبشار نور...

به نام خدا

سلام


ره در جنگل ِ اوهام گم است 
 سینه بگشای چو دشت 
 اگرت پرتو ِ خورشید ِ حقیقت یابد 
 وقتی از جنگل گم 
پا نهادی بیرون 
و رها گشتی 
 از آن گره کور گمار
ناگهان آبشاری از نور 
 بر سرت می ریزد 
و آسمان 
 با همه پهناوری ِ بی مرزش
 در تو می آمیزد 

 ای فراز آمده از جنگل ِ کور !
 هستی روشن  دشت 
 آشکارا بادت !
 بر لب  چشمه ی خورشید  زلال 
جرعه ی نور گوارا بادت !

هوشنگ ابتهاج

 

/ 0 نظر / 28 بازدید